بسمه تعالی

بخش اول :

جمعه بود و یک هفته از شروع سال تحصیلی ۸۵ میگذشت که وارد فرودگاه ارلی شدیم ، نفر قبلی پدرم به همراه یکی از راننده های سفارت منتظر ما ایستاده بودند. تعداد چمدان های ما زیاد بود به همین دلیل من با راننده(آقا امین) رفتم و بقیه هم با آقای رحمتی(نفر قبلی)به سمت سفارت حرکت کردند.ماشین آقا امین ماشینه بزرگی بود به همین خاطر زمانی که سوار ماشین شدم حس سوار شدن به ماشینی شاسی بلند رو داشتم.چیزی از حرکتمان از فرودگاه نگذشته بود که آقا امین سره حرف را باز کرد و کم کم شروع به گپ زدن کردیم......که ناگهان چشمم به جمال گل برج ایفل افتاد،البته اولین بار نبود که به پاریس میرفتم و برج ایفل رو میدیدم اما آن لحظه لحظه ای بود که هیچ وقت از ذهنم پاک نمیشود.عظمت برج ایفل و مردمی که هر کدام از هر طرف با دوربین هایشان به جان ایفل افتاده بودند برای من جذابیت خاصی رو بوجود آورده بود.طولی نکشید که به سفارت جمهوری اسلامی ایران در فرانسه رسیدیم،به ظاهر سفارت کوچکی به نظر میرسید اما هنگامی که واردش شدم متوجه شدم که ضرب المثل : طرف نصفش زیر زمینه، راسته.......سفارت هم به واقع نصفش زیر زمین بود.

چند دقیقه بعد هم دیدم که آقای رحمتی با خانواده ام از راه فرودگاه رسیدند.آن روز با اینکه درست از نقشه جغرافیایی داخلی سفارت سر در نیاوردم اما با کذشت زمان کوتاهی دیگر احساس غریبی با سفارت نمی کردم.

ساعت حدودا ۶ بعد از ظهر بود که به خانه ی موقتیمان رفتیم....البته خانه خیلی اسم مناسبی برایش نبود بیشتر به یک سوییت میخورد اما با این حال تمام امکانات یک زنگی را داشت...

تازه کار جمع جورمان تمام شده بود که متوجه شدم ساعت ۲۰.۳۰ شده است و هوا نیز تازه رو به تاریکی رفته بود......آنجا بود که تازه یادم افتاد در ایام ماه رمضان هستیم و من باید از فردای آن روز شروع به روزه گرفتن میکردم ،عجب شوک وحشتناکی بود.....ایران اذان ساعت ۱۷.۳۰ بود و اینجا ساعت ۲۰.۳۰ !!!!!!(خدا صبر بده)

نگاشته شده توسط میثم عبداللهی در : دوشنبه 3 تیر 1387  (01:36)